Dating is the birthright of all young people

A report by Bhaskar News, Surat on the lecture at Veer Narmad University, attended by 4000 young people.

ડેટિંગ દરેક યુવાનનો જન્મ- સિદ્ધ અધિકાર : ગુણવંત શાહ

Bhaskar News, Surat

Friday, October 30, 2009 03:07 [IST]

વીર નર્મદ યુનિવર્સિટી ખાતે યુવાશિબિરમાં ગુણવંત શાહનું ઉદ્બોધન

‘ડેટિંગ સંપૂર્ણ હિન્દુસ્તાની કન્સેપ્ટ છે. કૃષ્ણ પણ રાધાને મળવા માટે અગાઉથી નક્કી કરેલા સમયે અને સ્થળે જતા અને તેને તે જમાનામાં અભિસાર કહેવાતું. ડેટિંગ એ દરેક યુવાનનો જન્મસિદ્ધ, સહજસિદ્ધ અને પ્રેમસિદ્ધ અધિકાર છે,’ તેવું જાણીતા ચિંતક અને લેખક ડો. ગુણવંત શાહે યુવા શિબિરમાં ગુરુવારે બોલતા કહ્યું હતું.

વીર નર્મદ દક્ષિણ ગુજરાત યુનિવર્સિટી ખાતે ચાલી રહેલા એનએસએસના ‘સ્વિર્ણમ ગુજરાતની અસ્મિતા-યુવાશિબિર’માં આંતરરાષ્ટ્રીય યુવા સંસ્કૃતિ વિષય ઉપર બોલતા શાહે વધુમાં કહ્યું હતું કે, તેમની દીકરીઓ પણ ડેટિંગ ઉપર જતી હતી અને તેમણે ક્યારેય તેમને અટકાવી ન હતી.

‘જ્યારે મારી દીકરીઓ ડેટિંગ કરીને પરત આવતી ત્યારે તેમના માટે પાણી લઇને હું દરવાજે ઉભો રહેતો. નવ વાગ્યાનું કહીને ગઇ હોય તો સાડા દસ વાગ્યે આવતી. ડેટિંગમાં મોડું ન થાય તો કયાં થાય? મારી ઉંમરના લોકોને તે ગમતું નથી કારણે કે અમારા સમયમાં તે કરી શકાયું ન હતું.

પ્રેમ વિશે વધુ વાત કરતા તેમણે કહ્યું હતું કે સમાજ પ્રેમને ગુનો ગણે છે. લવ અફેર એ ગુનો નથી. જે સમાજ પ્રેમને ગુનો ગણે છે તેણે ગુનાને પ્રેમ કરવો પડે છે. નક્સલવાદ, આતંકવાદ જેવી સમસ્યાઓ તેનું જ પરિણામ છે. શાહે કહ્યું હતું કે-‘મારું ચાલે તો દરેક શહેરમાં ફક્ત યુવક-યુવતીઓને સાથે જ પ્રવેશ મળે તેવા ઉદ્યાનો બનાવડાવું.’

ડો. શાહે જીન્સના થીંગડાંવાળા અને છૂંછાંવાળા પેન્ટને આંતરરાષ્ટ્રીય યુવા સંસ્કતિનું પ્રતીક જણાવતાં કહ્યું હતું કે જીન્સ રાષ્ટ્રપતિ અને હળપતિને સમાન સ્તર ઉપર લાવી મૂકે છે. બિલ કિલન્ટન પણ તે પહેરે છે અને તેમનો પટાવાળો પણ. ‘હું જીન્સ નથી પહેરતો પરંતુ તે પહેરનાર પ્રત્યે મને વિશેષ પ્રેમ છે’. શાહે વિદ્યાર્થીઓને કહ્યું હતું કે યુવાન એટલે જેની વાહિયાત બાબતોને સહન કરવાની શક્તિ મર્યાદિત હોય.

આજની પેઢીની યુવતી દહેજભૂખ્યા ‘લલ્લુ’ને પરણવાની સાફ ના કહેવાની હિંમત રાખતી હોવી જોઇએ. યુવકે પણ દહેજના આધારે લગ્ન કરાવતા માતા-પિતાને ના કહી દેવાની હિંમત બતાવવી જોઇએ’.

‘અકબરના જમાનામાં પણ કાયદો કર્યોહતો કે એકબીજાની મરજીથી લગ્ન ન થયા હોય તો તે છેલ્લી ઘડીએ પણ ફોક કરી શકાય.’ શાહે કહ્યું હતું કે આંતરરાષ્ટ્રીય યુવા સંસ્કતિ સાથે તાલ મિલાવવા માટે આપણા યુવાનોમાં આત્મગૌરવ, આત્મસન્માન હોવા ઉપરાંત પોતાની અલાયદી ઓળખ વિશેની જાગૃતિ એટલે કે આત્મસંકલ્પના વિકસાવવી ખૂબ જરૂરી છે.

આ ત્રણ બાબતોની ઊણપને કારણે આપણો યુવાન પાછળ પડે છે. મહાભારતમાં અર્જુનનો વિષાદ તેની આત્મસંકલ્પનામાં ઊભી થયેલી વિકતિ જ હતી જેને કૃષ્ણે ગીતાના ઉપદેશથી દૂર કરી હતી.

 

lecture in Surat

Dr. Gunvant Shah is going to deliver a lecture in Surat to the youth of Gujarat, the subject is ‘ International Youth Culture’.

The event is organized by Veer Narmad South Gujarat University , 29-10-2009, at 3 pm.  Venue: Shamiana on the grounds of the university

The momentary philosopher

An excerpt from the article in Divya Bhaskar Sunday, dated 25 October 2009.

દિવાળીના દિવસોમાં ઘોંઘાટ અને પ્રકાશનું આક્રમણ વેઠનારો માણસ અડધોપડધો ફિલસૂફ બની જાય છે. ઘોંઘાટ વેઠવાની ક્ષમતા ધરાવનાર મનુષ્યને અસભ્ય ગણવાની વાત શોપનહોઅરે કરી હતી. જે મનુષ્ય પુષ્પો, કલાકો અને પ્રેમ વહેંચવાની તકો વેડફી નાખવા તૈયાર હોય તેને ‘અસભ્ય’ ગણવાનું શરૂ થશે, ત્યારે દુનિયામાં ગરીબી નહીં હોય.

ગરીબી જળવાઇ રહે તે માટે ગરીબ પોતે પણ ઓછો જવાબદાર નથી હોતો. દિવાળીના દિવસોમાં જે ‘ગરીબી’ પ્રગટ થાય છે, તે તો ખાસ મોભાદાર હોય છે. ઝૂંપડી સાથે જોડાયેલી ગરીબી ઝટ નજરે પડે છે, પરંતુ બંગલા સાથે જોડાયેલી ઝળહળતી ગરીબી જોવા માટે ત્રીજી આંખની જરૂર પડે છે.

અમેરિકન સંગીતકાર યુ.બી. બ્લેકની ૧૦૫મી વર્ષગાંઠ મનાવવા માટે એકઠા થયેલા પ્રશંસકો આગળ પ્રગટ થયેલા શબ્દો હૈયે ચોંટી જાય તેવા છે. એ સંગીતકારે સૌને કહ્યું: ‘જો મને પહેલેથી ખબર હોત કે હું આવું લાંબું જીવવાનો છું, તો મેં મારી જાતની વધારે સારી કાળજી રાખી હોત.’

સંગીતકારની વાતમાં દમ છે. પોતાની જાતની પૂરતી કાળજી ન રાખવી એ ઘણાખરા ‘અસભ્ય’ માણસોની ખાસયિત હોય છે. કડકડતી ઠંડીમાં ઠંડે પાણીએ સ્નાન કરનારા કેટલાક સેવકો સાથે મારો પરિચય હતો. પોતાની જાતને કષ્ટ પહોંચાડનાર ક્યારેક પોતાના શરીર સાથે હિંસક વ્યવહાર કરતો હોય છે. દ્વેષના અનેક પ્રકાર હોય છે. તેમાંનો એક છે: ‘સગવડદ્વેષ.’

જે સિનિયર સિટિઝન પોતાને પ્રાપ્ત થતી સહજ સગવડ જતી કરવામાં ગૌરવ અનુભવે છે, તે નાદાન હોય એવી શક્યતા કાઢી નાખવા જેવી નથી. શરીર નબળું પડી જાય ત્યારે ઓછી મુસાફરી થાય તે ચાલે, પરંતુ એસી ચેરકારમાં રિઝર્વેશન ન થયું હોય એવી અગવડયુક્ત મુસાફરી ન ચાલે. ગબડી જવાને કારણે થયેલું ફ્રેકચર મોંઘું પડે છે.

આખી જિંદગી કામ કર્યા પછી પ્રત્યેક સિનિયર સિટિઝનને કેટલીક લઘુતમ સગવડ ભોગવવાનો અધિકાર છે. એવી સગવડ જતી કરવામાં ત્યાગની ભાવના નથી. એ તો જીવનભર પોષેલી, પંપાળેલી અને છાતીએ વળગાડેલી લોભવૃત્તિનો શાંત કોલાહલ છે. કેટલાક સિનિયર સિટિઝન્સને લોભવત્તિની કેદમાં હોંશભેર સબડતા જોયા છે. તેઓ સંતાનોનો આદર નથી પામતા.

સાન્તા કલોઝ પ્રત્યેના મારા આકર્ષણનું કારણ સાવ મૌલિક છે. સાન્તા કલોઝ વર્ષમાં એક જ વાર લોકોની અને ખાસ કરીને બાળકોની મુલાકાતે પધારે છે. એ જ સાન્તા કલોઝ જો દર અઠવાડિયે કે દર મહિને આવે, તો એનાં માનપાન ઘટી જાય. જે વક્તા પ્રવચનો માટે મળેલાં બધાં જ આમંત્રણો સ્વીકારીને હરખભેર ગમે ત્યાં પહોંચી જાય, તેનો શબ્દ ક્ષીણ થાય છે.

જે વક્તાનો એક પણ દિવસ માઇકવિહોણો ન જાય, તે વકતાને સાંભળવા જનાર મનુષ્ય લગભગ નવરો હોય એ શક્ય છે. ગમે તેવા અસામાન્ય વક્તાની બધી જ ગંગાસ્વરૂપ સભાઓમાં હાજર રહેનાર શ્રોતા પણ દયનીય છે. એ કેવળ વખત મારવા માટે સભામાં જાય છે. વખત મારવો એ પણ એક પ્રકારની હિંસા છે. સમરસેટ મોમ કહે છે:

એ એક રમૂજી વાત છે કે
જો તમે તમારા જીવનમાં
શ્રેષ્ઠતાનો આગ્રહ રાખો,
તો ઘણુંખરું તમને
બધું શ્રેષ્ઠ જ મળી રહે છે.

સુજ્ઞ શ્રોતાઓને ઉત્તમ વક્તવ્ય પામવાનો અધિકાર છે. જે સભામાં પૂરતી તૈયારી કર્યા વિના પણ જઇ શકાય, તે સભામાં પ્રવચન કરવાનું ટાળવું એ પણ વાણીનું તપ છે. પ્રવચનના કાર્યક્રમમાં જો ટાઇમ બજેટ જેવું કશું ન હોય, તો એક જ મૂર્ખ વક્તા બીજા ચાર સુજ્ઞ વકતાઓનો ટાઇમ ખાઇ જતો હોય છે.

માઇક પરથી વહેતા આતંકવાદ સામે બેઠેલા લાચાર શ્રોતાઓનાં બગાસાં તો શ્રોતાઓની મજબૂરી પર થતા બળાત્કારનો અહિંસક પ્રતિકાર ગણાય. બગાસાં પ્રામાણિક હોય છે. એમાં દંભ નથી હોતો. વિધાર્થીઓ સામે ગાંધીજી પર પ્રવચન કરતી વખતે વક્તાની કસોટી થતી હોય છે.

આયર્લેન્ડમાં વાર્તાઓ કહેવાની પરંપરા ભારતની માફક પ્રચલિત છે. ગાંધીજીને પણ વાર્તાશૈલીમાં ઢાળવાનું શક્ય છે. તમે બુનિયાદી વિધાલયનાં બાળકો કે પી.ટી.સી.ના તાલીમાર્થીઓને બાનમાં (કેપ્ટિવ) રાખ્યા પછી થતાં લાંબાંલચક પ્રવચનો વખતે શ્રોતાઓના ચહેરા પર પથરાયેલો કંટાળો જોયો છે? ક્યારેક એવી હિંસા ગાંધીજનો દ્વારા પણ થતી હોય છે. ટૂંકું બોલે, તો ગાંધીજીના સમ!

વિધાર્થીઓને સમજાય તેવું બોલે, તો રેંટિયાના સમ! માનવજાત આજે પોતે જ પેદા કરેલા ઘરગથ્થુ ત્રાસનો સામનો કરી રહી છે. માનવીને પજવતા સૌથી વિકરાળ આતંકવાદનું નામ કંટાળો છે. લગ્નજીવન પણ કંટાળાજનક બની શકે છે. ક્યાંક નિર્દોષ પત્ની ક્રૂર પતિનો ત્રાસ વેઠી રહી છે, તો ક્યાંક સમજુ પતિ અક્કલવિહોણી પત્નીના અત્યાચારો વેઠતો રહે છે.

બંને વચ્ચેનો કાયમી કુમેળ ઘરનાં બાળકોને રોજ ધરતીકંપનો અનુભવ કરાવે છે. સુમેળથી જીવતો પ્રસન્ન પરિવાર એકવીસમી સદીમાં મંદિરનો દરજ્જો પ્રાપ્ત કરશે. સહજીવનની સુગંધ મંદિરના ગભારામાં પ્રસરતે ધૂપસુગંધ જેવી પવિત્ર હોય છે.

પરિવારની જાળવણીની બાબતો અમેરિકન સમાજ ‘નાદાન અસભ્યતા’માં જીવનારો પછાત સમાજ ગણાય. એવો સમાજ ફેશનની નિકાસ કરી શકે, ઉમદા વિચારો આયાત કરી શકે અને બહુબહુ તો હિરોશિમા પર અણુબોંબ ઝીંકી શકે. જે સમાજમાં બાળકને ઉંઘાડવા માટે એક મધુર હાલરડું ન હોય, એ સમાજમાં ડોલરનાં તોરણિયાં પણ મનની શાંતિ નહીં આપી શકે.

એક અમેરિકન દીકરાએ બાપ પાસે વીસ ડોલર માગ્યા. પિતાએ આપી દીધા. બીજે દિવસે પણ દીકરાએ વીસ ડોલર માગ્યા ત્યારે પિતાએ મોં બગાડ્યું, પણ ડોલર આપી દીધા. ત્રીજે દિવસે દીકરાએ ફરીથી વીસ ડોલર માગ્યા ત્યારે બાપે કહ્યું: ‘જ્હોન, તને ખબર છે? હું એક કલાક સખત મહેનત કરું ત્યારે મને વીસ ડોલર મળે છે.’ દીકરાએ કહ્યું: ‘ડેડ! આ વીસ ડોલર પાછા લઇ લો અને કહો કે મને તમે એક કલાક ક્યારે આપશો?’

નવેંબર, ડિસેમ્બર અને જાન્યુઆરીમાં અસંખ્ય એન.આર.આઇ. મિત્રો આપણાં નગરોમાં આવી પહોંચશે. તેઓ ખાધેપીધે સુખી હોય છે. તમે ધારી ધારીને એમનો ચહેરો નીરખશો તો કદાચ એક બાબત જડશે. તેઓ કશીક એવી ચીજ ખોળી રહ્યા છે, જેનો અમેરિકામાં ક્યાંય પત્તો નથી. એ ચીજ કઇ? જવાબ છે: ‘ઉમળકો.’ ‘

પાઘડીનો વળ છેડે
જો જો ભાઇ!
મને એમ ન કહેશો કે
તમે મારી સાથે સહમત છો.
જ્યારે લોકો મારી સાથે
સહમત થાય છે ત્યારે
મને કાયમ એવું લાગે છે કે:
હું જૂઠો તો નથી ને!
- ઓસ્કાર વાઇલ્ડ

A translated excerpt from the above:

A man attacked by the noise and light during Diwali becomes a sort of philosopher. Schopenhauer said that a man who can tolerate noise is uncivilized. When human beings who let go any opportunity to give flowers, time and love are considered uncivilized, then poverty will cease in the world.

The poor are not less responsible in maintaining poverty. The poverty that displays itself during Diwali is respectable. It is easy to see the poverty in a hut. But one needs the third eye to see the glittering poverty of bungalows.

When American musician U.G.Black celebrated his 105th birthday with his well-wishers, he said, “If I had known that I was going to live so long, I would have taken better care of myself.”

His words hold weight. To neglect oneself, is a characteristic of many ‘uncivilized’ people. I knew many social workers who took a cold water bath in the coldest winter. To give oneself discomfort is a violence against one’s body. There are many kinds of hatred. One of those is, the hatred towards comfort.

The senior citizen who feels pride in letting go of the simplest comforts available to him could be considered naive. When the body has become frail, it is all right to travel less, but to travel without an A/C chair car reservation is not. The fracture that comes after a fall is more expensive.

After working one’s whole life, each senior citizen has the right to enjoy the best comforts available to him. To let go of these comforts is not sacrifice. It is the silent uproar of greedy habits cultivated, pampered and clung to, all one’s life. I have seen so many senior citizens rot in the prison of greed with enthusiasm. They don’t win the respect of their children.

Somerset Maugham says:

“It’s a funny thing about life; if you refuse to accept anything but the best, you very often get it.”

Translated by Batul Mukhtiar, 27 Oct 2009

secular murabbo

Dr. Gunvant Shah’s new book ‘Secular Murabbo’ in Gujarati will be available in bookstores next week.

A very Happy Diwali and New Year to all.

facts of life

Fact 1: There is no established religion in the world, which has not given rise to sects, sub-sects and secondary sub-sects. It is difficult to find any religion that does not encourage sectarianism.

Fact 2: There is no religion whose followers have not done the opposite of what their prophets have preached.

Fact 3: It is difficult to find a religion without foolish disciples who believe that their religion is the best, and priests who live off this foolishness and encourage ignorance.

Fact 4: There is no religion in the world without its band of shopkeepers catering to the naïve men and women willing and eager to jump into the whirlpool of miracles and superstitions.

Fact 5: As ritualism and fanaticism increases in every established religion in the world, its true beauty is lost.

Fact 6: The person who believes that his religion is the best can never be secular. The first requirement of secularism is the belief that all religions are the same. There is a natural acceptance of the best in every religion. All mankind has a right to the best in every religion.

Fact 7: It is permissible to convert one’s religion. But it is not permissible to make others convert. The value of any religion cannot be judged by the number of people practicing it. Just as the value of a river cannot be judged by the number of fish that live in it.

Fact 8: It is the duty of every person to understand and avoid the limitations of the religion he was born into. The religion of humanity is superior to any other established religion. The religion of humanity favours democracy.

Fact 9: Mankind cannot do without the support of religion. Religion has been a painkiller and a tranquillizer for innumerable ages for human beings faced with suffering and death. Even if religion is only a consolation, it is widespread and almost harmless.

Fact 10: It’s not a small thing to be an atheist. An atheist’s quest for truth cannot be considered lesser in any way. But it is not necessary to believe that an atheist is also automatically a rationalist. The real measure is the measure of devotion to truth. A difference of opinion or belief that leads to conflict is a sign of immaturity. It is dangerous to democracy.

From Dr. Gunvant Shah’s book ‘Kabira Khada Bazaar Mein‘

Translated by Farida Noorani, Batul Mukhtiar, June 2008

Vaat, pitta, cuff

A lecture on physical, mental and spiritual well-being by Dr. Gunvant B. Shah

vat pitta cuff*by

Krishna nu jeevan sangeet – a lecture

A lecture by Dr. Gunvant B. Shah at Paryushan Vyakhyan Mala, 1985

Organized by Shri Mumbai Jain Yuvak Sangh

Duration: 42.17 mins.

Language: Gujarati

krishna-nu-jivan-sangeet

sabse oonchi prem sagaii

A lecture by Dr. Gunvant B. Shah at Paryushan Vyakhyan Mala organized by Shri Mumbai Jain Yuvak Sangh

Dur: 39′54

Language: Gujarati

sabse-oonchi-prem-sagaii

May God grant us harmony

This is the misfortune of our country that many Hindus count the Muslims as foreigners and many Muslims behave like foreigners. Such people from both the communities forget their duty towards the nation. If the Muslims here are considered foreigners, then even the Aryans would have to be labeled foreigners. The Aryans came to India from Central Asia. The original natives of India are the Dravidians. Let us check out a few facts.

The reputed archaeologist S. R. Rao has stated decisively that the culture of the Indus River is the actual Vedic culture. The remains of the Indus civilization in Mohenjo Daro and Harappa, are now in Pakistan. The Takshila university where Vishnugupt Chanakya and Vaiyakarni studied is also in Pakistan. If we think about our Vedic culture then India, Pakistan, Bangladesh, Afghanistan, Nepal, Bhutan, Sri Lanka and Burma almost become one form and merge into ancient India. All the castes disappear into Aryan or Dravidian.
The ‘pshyco-civilisational’ chain that joins Hindus, Muslims, Buddhists, Jains and Christians is unbreakable.

The Muslims may follow they own religion, but no people can afford to ignore their own culture. The Vedas, Upanishad, Ramayan and Mahabharat are not only the treasure of the Hindus; they are the property of the entire Indian subcontinent. By neglecting this rich inheritance, we display a haste to get bankrupt. The Sanskrit language is the key to this vast inheritance. Islamic culture has come to our country via Iran through the Persian language, the Persian poets and the Sufis. Girilal Jain (Times of India, dated 17-12-1991) rightly says that the Vedas are the only basis of our unified culture.

Many fanatic Hindus have assumed that the Muslims are the only ones who betray the nation. These mad men sometimes would like to believe that patriotism lies in fighting the Muslims. No one calls the Hindu who never does his job without taking a bribe, a traitor. A Hindu who steals public money, who brews illicit liquor or who deals in drugs to make money is not be considered a traitor. A Hindu teacher who does not teach his students after being paid his full salary or the one who sells the exam papers or takes a bribe to pass a student is never considered a traitor. A corrupt businessman who propagates fanatical Hinduism and fights with Muslims will definitely be considered a patriot. Even if such a businessman fleeces Hindus he will remain a good Hindu. Even a terrible, vice-laden, violent Hindu goon is considered more patriotic than a decent Muslim citizen – such is the atmosphere being created in the name of Hindutva.

No one could be sadder than a decent Muslim in this country. The men of his community are not willing to listen to him. Fanatic Hindus are satisfied only after terming him a Pakistani supporter. If you find such a Hindu specimen then you must be careful. I often meet Hindu friends who complain strongly against Muslims, but who would not sacrifice even one milligram for the country. All their devotion to the country lies in putting down the Muslims. To call such a Hindu patriotic is tantamount to insulting patriotism. Patriotism asks for selfless service or creative production. No country can stand on criticism and accusations.

The Muslims are taking too much time to understand one thing. If religion cannot be the parameter of joining us, fine. But at least we can be united in solving the hundred problems before us. Unemployment, illiteracy, rise in population, exploitation of women poverty and filth are not the problems of only the Hindus. These are our joint problems. Even though our religions are different, our difficulties are the same. Even if mutual love cannot be the symbol of our unity, we can be one in our pain and save our nation. That would be wise. The Muslims will have to shout out loudly and say that this country is ours and we too are the children of this earth. So our problems cannot be different. It is also very important for our national unity that our problems do not remain the problems of any particular community and take on the face of national problems. If our common culture and our common problems cannot unite us, there is no possibility that our religions or religious leaders can save our country.
The religious leaders have long since defeated Parmeshwar and Allah. Now if we defeat these religious leaders, then only can we live in peace.

We must salute the quiet gentleness in both the religions. When God created and sent man on earth, he did not make any such arrangement that only decent people from one religion and only bad people from another would be born. A Hindu or Muslim who cannot understand such a simple thing should not be mistaken as religious.

From ‘Ishwar Allah Tere Naam’ by Dr. Gunvant B Shah, © January 1993
Translated by Farida Noorani, Batul Mukhtiar, © January 2009

The true minority

I am by nature, very communal. Whenever I get the chance, I blindly set forth about my community. Since I was born in the community of humans, I raise my voice passionately when the human community’s welfare is threatened. I am not interested in any truth above humanity. I do not believe in any other religion except that of humanity. I am a fanatic humanitarian. This is my secularism.

I can take an oath that my respect for Mohammed is not any less than that of a devout Muslim. My respect for Mahavir is no less than that of a devout Jain. I have as much respect for Christ as does a devout Christian. My respect for Guru Nanak is not a wee bit less than that of a Sikh.In the same way, Ram, Krishna, Buddha are my idols. After saying this, I add that the great men of every religion have the most injustice done to them by the fanatic followers of their own religion.

Ram’s followers break the most promises. Krishna’s followers have no shame in taking dowry. Terrorists kill innocent people in the name of Mohammed and Allah. The followers of Christ bombed Hiroshima. Mahavir’s followers do not flinch at the dishonesty prevalent on the counters of their shops. Buddha did not believe in God, but Buddhists have made so many statues of Buddha that the word ‘Buddha’ (Bu-ut) came to mean ’statue’!

Krishna was troubled most by his Yadav kin. The members of his own Qureshi clan did their utmost to harass Mohammed. They went to the extent of throwing the intestines and waste of dead animals on him.

Revolutionary great men have to bear the harassment of believers. No great man has been born on this earth who has not borne this harassment.

Now let me say something that may not please you. In India today, the minorities have to bear much. Our politicians have made jam out of the word ‘minorities’. But after all, what are the ‘minorities’? Which is the minority that is truly unhappy in India?

In this country, fake Hindus are in militant majority, and tolerant Hindus are in a minority. Fake Muslims are in a heavy majority and Muslims who understand Mohammed are in a minority. This can be said of tolerant people of all religions. Extending this thought, I would like to say that in our country fake secularists are in a majority and genuine ones in a minority. Fake secularists are very talkative and are able to project their untruth in aggressive, strident tones through the media.

Those who are genuine, have no conflict. A true Hindu does not fight with a true Muslim. A true Christian does not fight with a true Hindu. I am willing to bear responsibility for this statement. Conflict is between the fake ones, and is even that conflict genuine?

Let me finish with this. Mohammed’s mosque was made of mud and clay, with a thatch of palm leaves. Today mosques have become grand, but faith has fallen low. Temples are made of marble, but worship has become less gracious. Churches are beautiful, but the prayers less beautiful. Our worship places have become huge but our religions have become narrow. The noise of religion has become loud, but the spirit has become invisible. ‘Religionism’ has increased, but spiritualism has taken a beating.

Can the true ‘minorities’ not come together even to face terrorism? Can we not evade fake secularism to bring to life Gandhi’s ideal of ‘sarva-dharma-samabhava‘?

( from Dr. Gunvant B. Shah’s lecture at the Darul Koran Madrasa in Jambusar, near Vadodara, Gujarat, 16th November 2008.
Also published in Divya Bhaskar Sunday, 30 November 2008)

- Translated by Batul Mukhtiar, 6 December 2008